In the same movement Modern cinema becomes truly audio-visual, sound frees itself from the image and becomes pure sound image, ‘image for the ear’[i]. Godard was moving in this direction from the start, in parallel with Marguerite Duras and the Straubs. For Godard the question is ‘how can we restore to sounds their part in the struggle against power?[ii]’ Question of sound becomes a political question, by the same token as ‘the tracking shot is a question of morality’[iii]. Godard’s practice of ‘sound-framing’ is one example of his innovative approach.
In Vivre Sa Vie the dialogue between two main characters in the café is recorded with semi-directional microphones, therefore sounds other than the dialogue (music from the jukebox, noises from the outside) are unusually high, making us conscious of the limits of the sound frame; It is as though we hear the sounds from a certain ’point of view’. We must mention in brief that it is not the reality of sound that Godard is striving towards; he is not interested in the documentary qualities of sound, but rather he makes the field of vision coincide with the field of sound. As a consequence the Café scene becomes more surreal than real, at the same time as the spectator acquires more active role in deciphering the sound; Spectator is required to do his own ‘mixing’, depending on what one wants to hear (and one usually wants to hear the words).
The signifying power of sound in relation to the image is also subverted, in that the sounds refer only to themselves and another sounds. For instance the shot of Paris Metro in Prenom Carmen is dubbed with cries of the seagulls. We are accustomed to a certain way of reading the sound, as designating something for the image; Hence critics read the episode in terms of juxtaposition (Seagull= seashore, Metro=urban space); The sound is hardly ever understood in its specificity, in terms of its pitch, its rhythmical vibrations; and Godard works with the sound always in this way.
He goes much further in this direction than any other new wave filmmaker, introducing the notion of a sound shot. Now, realistically speaking there is no such thing as a sound shot, it doesn’t exist as an independent unit like the visual shot does, mainly due to sound’s physical characteristics, its specific relationship with the space. What Godard does in his dedication to fragmentation is to cut the sounds as he cuts images, that is, without smothering rough edges, without dissolves. The viewer becomes conscious of the sound edits as they occur. Like in the beginning of Je Vous Salue Marie, where we can clearly hear the cuts that demarcate the slices of the sound: a fragment of Bach, shouts of players, off screen voices etc. However, as Michel Chion argues, the cinema sound is always a continuum and narrative disruptions occur predominantly on the visual level[iv].
And this abstract story corresponds to something terribly simple and concrete, single Gest in Prenom Carmen, with Godard (Uncle Jean) holding a tape recorder in a gesture of a man with a movie camera.
Extract from my essey on Jean Luc Godard, © Clara Emigrand Publishing 2012
Some of the works/ideas/details that caught my eye at the Venice Biennale last summer.
§02*day 2
Some of the works/ideas/details that caught my eye at the Venice Biennale last summer.
§01*day 2
Some of the works/ideas/details that caught my eye at the Venice Biennale last summer.
§01*day 1
video by Sandro Kakabadze
2010 წლის აპრილში ლონდონში პირველად მოეწყო თანამედროვე ქართველი მხატვრების კინო და ვიდეო ნამუშევრების ჩვენება. წარმოდგენილი იყო ექვსი სხვადასხვა ავტორის მაია სუმბაძის, მამუკა ჯაფარიძის, კოკა რამიშვილის, თოლია ასტალის & დილან პიერსის, სოფიო მედოიძისა და ალექსანდრე ქვირიას მოკლემეტრაჟიანი ფილმები. ჩვენება მოეწყო ბრიტანეთის სხვადასხვა გალერეებში, მათ შორის Arnolfini Bristol, Matt Robers Arts, Pushkin House, Riverside Studios London. პროექტი განხორციელდა ლაურა პრუვო და tank.tv-სთან ერთად, თორნიკე გაბრავას და flyvision-ის მხარდაჭერით. დამატებითი ინფორმაციისათვის იხილეთ http://www.tank.tv
After Paradjanov
Artists’ film & video from Georgia
1st - 16th April 2010 on www.tank.tv
This April tank.tv will be showcasing recent work in film & video from Georgia. Curated specially for the tank.tv platform by Sophio Medoidze this exhibition is a response to the BFI’s recent Sergei Paradjanov season.
In March the great artist and filmmaker Sergei Paradjanov was the subject of a major retrospective at the BFI and has also been the focus of numerous other events taking place around London. His artworks were exhibited, his films were screened, his Georgian/Armenian identity examined. He is regarded as one of the best-kept secrets of cinema, a visionary, cinema’s most singular dissident.
My tutor, film critic Natia Amiredjibi told me that her daughter, when small, had beautiful dresses created by Paradjanov. I can imagine how carefully he would have embroidered the ornaments on those dresses and how much he would have cared about the texture of the different fabrics he put together. Just as carefully as he selects images and sounds in his films, in order to communicate certain ideas and challenge the viewer’s perception. I think Paradjanov would have embraced video if he were still making films today; he would have liked the lightness and immediacy of the medium. It was this speculation that led me to consider an exhibition of video work by contemporary Georgian artists.
I have my doubts about such initiatives in which artists are grouped together by their nationality. I did not want the show to be overly concerned with the specificities of the socio-political situation in Georgia - I will leave that to the journalists. What I was interested in was how (and if) the images and sounds could communicate these ideas even though the subjects range from Modern architecture to a children’s television programme in Soviet Georgia.
In keeping with the great tradition of the Soviet cinema at its best, Paradjanov believed that the artwork should be easily accessible to a large audience. This is why it is especially apt to show these works online from a group of artists who hardly have anything in common, except that they are shown together in a certain place, at a certain time. Paradjanov would have definitely approved of this and of tank.tv’s credo of making moving image accessible to all.
Sophio Medoidze
Hand painted 8mm films by LA based Tatia Pilieva
თოლია ასტალის და დილან პიერსის გამოფენა დიუსელდორფში,
პეტრა რინკ გალერეა, 6.5-18.6.2011
Skype interview with Salome Jashi
სკაიპ ინტერვიუ სალომე ჯაშთან
მუხა, შაქარი და თორმეტ მეტრიანი ხეები
არ ვიცი რატომ ავირჩიე კვირა დღე. კვირას ხომ Tate-ი ქვიშხეთის დედათა და ბავშვთა სანატორიუმს ჰგავს; დედები თანამედროვე ხელოვნებით უწყალებენ გულს შეღონებულ ბავშვებს, სანამ მდინარის მეორე მხარეს მომუშავე ბანკირ ქმრებს ელოდებიან. კიდევ ერთი ასოციაცია- შაქარი, შაქრის პლანტაციები, კოლონიზატორები. Tate მუზეუმის დაარსებაც ხომ შაქრის მაგნატის, სერ ჰენრი თეიტის სახელს უკავშირდება. ‘ქაჯეთის ციხეს ჰგავს’, ამბობს მუხა,’თოიძის ნახატიდან. აქ თუ გნახეს, მერე პატივს გცემენ, აქედან გადიხარ ბაზარზე. დეზერტირების ბაზრის შესასვლელია!’ მუხას ვახსენებ რომ დეზერტირების ბაზარიც და მისი შესასვლელიც დიდი ხანია დაიკეტა. ვფიქრობ იმაზე, თუ როგორ არ იქცეს ჩვენი საუბარი მოწუწუნე არტისტების მორიგ სესიად.
მუხა ძალიან გამხდარია და ოდნავ დაღლილი გამოხედვა აქვს.
‘არანაირ ინსპირაციას მუზეუმიდან არ ვღებულობ. ზოოპარკი მგონია. მე ჩემი პირადი ცხოვრებიდან ვხატავ, ვხატავ რასაც გადავაწყდები. შეიძლება იყოს გაზეთში დაბეჭდილი ფოტო’.
‘ყავა ძვირია, ბევრი დედებია. ბანკია. შეხვალ წიგნის მაღაზიაში და კატალოგი ასი ფუნტი ღირს. მე არ მხიბლავს და ვისაც ხიბლავს მოიხიბლოს.’ ვცდილობ გავიხსენო რისთვის მოვედი ამ კვირა დღეს თანამედროვე ხელოვნების გალერეაში. ცუდ ამინდში, თანაც ველოსიპედით. ადრე მუხამ მითხრა, Tate-ში ერთი ხის ქანდაკება აქვთ და ეგ არისო ყველაფერი, ღვთაებრივი ხელოვნება. მაგრამ სანამ ქანდაკებამდე მივალთ…
‘აქ წარმოდგენილი თანამედროვე ხელოვნება არის ძალიან იმპერიალისტური. იმიტომ რომ ძირითადად ბრიტანული ქანდაკება და ბრიტანული ფერწერა აქვთ. სხვათაშორის, ბრიტანული ხელოვნება მსოფლიო მასშტაბით ერთ-ერთი ყველაზე კომერციული და სუსტია’.
-ისევე როგორც კინო.
-შეიძლება. სამაგიეროდ პერიოდის დრამა ხომ აქვს კარგი..
მესამე სართულზე ფეხით ავდივართ. როდკოს ოთახს ჩავუარეთ.
-აფუჭებდა ტილოებს და ხაისათსაც იფუჭებდა. ბოლოს ადგა და თავი მოიკლა.
დე კირიკო.
-დაჩირდა ჩირიკოს ბანანები.
-აი ეს მხატვარი არ მიყვარს. ბეკონი არა ბეიკონი და ინგლისური საუზმე კიდევ!
-ეს ხო მოდილიანია? რა მაგარი ფერია. აი ეს მინდა მქონდეს!
-მე ის, პიერ ბონარი.
-ა, ბონარია? კი, ჰგავს.
ვიცინით.
-ჯაკომეტი აქ მახსოვდა და სად წაიღეს?
-წამოდი, მოვნახოთ.
დარბაზები ერთმანეთს ცვლიან, ჯაკომეტის ვერ ვპოულობთ.
-ეს მიყვარს.
-ვინ, დიუშამბი?
-ჰო
ოთახში ვიდეო მონიტორები დგას და მოლაპარაკე თავები რაღაცას ბუტბუტებენ.
-არა კაცო, ვიდეოს თავი სადა მაქვს! ნახატებს ვუყურებ. მე შუასაუკუნეების ტიპი ვარ.
შუასაუკუნეების თეოდორე მუხიგულს ვუხსნი, როგორ მონახოს ჯაკომეტი მუზეუმის ულტრა თანამედროვე კომპიუტერულ კატალოგში. კიბეებზე ჩავდივართ. გზაში დევიდ ჰამონსის ვიდეოს გადავაწყდით, ორივეს მოგვწონს.’ ზანგია ხომ იცი’, სურათებს ვიღებ, ვერავინ გვამჩნევს.
ვიტო აკონსი, იტალიელი მახინჯი ვიტო.
სპენსერი- ‘ჟუტკი’, იქვე ბეკმანი.
დონალდ ჯადი, დონალდ დაკი და დონალდ რამსფელდი.
‘იცი რას გავაკეთებდი? ერთ დიდ საგამოფენო დარბაზში წაგებული პოლიტიკოსების გამოფენას. დავახატინებდი რამეს და მერე გამოვფენდი, რომ ყველამ დასცონონ’.
ჯოზეფ ბოისი.
-არა, რა დროს ბოისია, აი ამის სანახავად მოგიყვანე!
ამას მე ვეძახი რას იცი?! ქიციც ვიცი და ქიცმაცურიც.
ჯუზეპე პენონე. თორმეტ მეტრიანი ხე. გეფიცები, მიქელანჯელოა!
‘ეს ხის მორი ძალიან დიდი ხის ნაწილია. ჰოდა, რა გააკეთა? ახალგაზრდობა დაუბრუნა ხეს! ეს არის ზუსტად ის რაც იყო ახალგაზრდობაში, ანუ პირველადი. პოეზია და მათემატიკა გააერთიანა. ჩემთვის ეს ნამუშევარი არის მართლა ღვთაებრივი ხელოვნების ნიმუში.’
‘პირველად რომ ჩამოვედი, მაშინ ვნახე. ნამდვილი ზღაპარი: ბავშვობაში გადაიყვანა ხე, ბავშვობა დაუბრუნა. ზუსტად ეს არის ხელოვ(ა)ნება: რაღაცას ხელი არ უნდა ჰკრა, სამყაროს აღქმა უნდა გქონდეს სწორი და დახვეწილი. რომ ვუყურებ გეფიცები თუ არ მშურდეს, ეს ძალიან იშვიათი რამაა ჩემთვის.’
-ჯაკომეტი სად წაიღეს?
ისევ მესამე სართული. ‘ჩიტო-გვრიტო ნეაპოლიტანური სიმღერაა და ჯოზეფ ბოისი შერლატანი ფაშისტია’.
-აი ‘ჯაყომეტიც’!
-მართლა გგავს.
არ ვიცი საიდან გაჩნდა უცებ ოთახში რამოდენიმე რუსი ტურისტი, ‘პროფილი გავსო’, რუსულად მოგვაძახეს და გზა განაგრძეს. სურათი გადავიღე, ამჯერად ყველა ჩვენ გვიყურებს. ხვალ ალბათ გარდიანში დაწერენ რომ Tate-ში დაფეთებულმა ტურისტებმა ჯაკომეტის აჩრდილი ნახეს, რომელიც მესამე სართულზე თავის ქანდაკებასთან სურათებს იღებდა.
By Clara Emigrand
London International Documentary Festival 2011
ლონდონის ერთ-ერთ ისტორიულ უბანში, დიკენსის სახლმუზეუმსა და ნაციონალურ მუზეუმს შორის საკმაოდ ძნელად მისაგნებ პატარა დარბაზს Horse Hospital-ი ჰქვია და მას თავისი ისტორია აქვს. აქ წლების მანძილზე ისეთ კინოს უჩვენებენ რომელიც პასუხის გაცემის ნაცვლად მხოლოდ კითხვებს სვამს და მაყურებელს აზროვნებისაკენ მოუწოდებს. ყოველ წელს აქ იმართება ლონდონის კინო ფესტივალის ექსპერიმენტული კინო პროგრამის ჩვენებაც, ალბათ იმ მოსაზრებით რომ მსგავსი კინოს მოყვარულები ნაციონალური კინო ცენტრის უზარმაზარ დარბაზს ვერ გაავსებენ. გამიხარდა, რომ გუშინ სწორედ აქ გაიმართა ალექსანდრე ქვირიას ფილმის ‘გორელოვკა-თემი გაქრობის პირას’ პრემიერა.
ფილმის განხილვას და რეჟისორთან ინტერვიუს უახლოეს მომავალში შემოგთავაზებთ.
მანამდე კი ერთი საინტერესო ამბავი.
ფილმის შემდეგ კითხვა-პასუხი ალექსანდრეების (ალექსანდრე ქვირია და ბი ბი სი-ს კორესპონდენტი ალექსანდრე ხანი) მონდომების მიუხედავად ქართულ-რუსული პოლიტიკის განხილვაში გადაიზარდა. მაყურებელი საკმაოდ გამოაცოცხლა შუახნის ინგლისელი ქალბატონის გამოსვლამ, რომელიც ვერ მიმხვდარიყო რატომ არ სურდათ გასტროლებზე მყოფ ქართველ მსახიობებს რუსულად საუბარი. აღმოჩნდა, რომ მან სწორედ რუსული და პოლონური იცოდა, ჩვენების შემდეგ კი ისიც გაგვიმხილა მართლა ინგლისელი არ გეგონოთ პოლონელი ებრაელი ვარო…
ენა, როგორც კომუნიკაციის საუკეთესო საშუალება - მგონი არსებობს წიგნი ამ სათაურით? აღარ მახსოვს. თუმცა ეს უკვე სხვა ისტორიაა.
by Clara
Recording of a performance by Clara Emigrand at the Hanbury Hall, London. Part of This Is Not A Gateway Festival 2010. http://thisisnotagateway.squarespace.com/2010-participants/
კლარა ემიგრანდის პერფორმანსი ლონდონის ჰანბური ჰოლში, ნოემბერი 2010.
